Storythai

จำตอนนั้นได้ ความรู้สึกตอนนั้น จำได้รึเปล่า
ตอนที่ยังไม่มีเรื่องราว ไม่มีความรู้สึกแบบนี้อีก
ตอนที่ยังไม่มีอะไรจุกอยู่ที่ใจ ตอนที่สามารถคิดอะไรก็ได้อิสระ
ตอนที่ยังไม่ต้องคอยต้านความคิดถึง แบบนี้



คิดว่าเนื้อคู่มีจริงมั๊ย ถ้ามีจริง แล้วคนที่ไม่ได้คู่กับคู่ของตนเองล่ะ
ถ้ามันเกิดผิดพลาดต้องไปคู่กับคนอื่น แล้วมีลูก เด็กคนนั้นก็จะเป็นผลผลิตของความผิดพลาดใช่มั๊ย
ถ้าจะเถียงว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล แต่ว่า พระเจ้าเอง ก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้างล่ะ
ถ้าไม่อย่างนั้นความทุกข์จะเกิดขึ้นมาบนโลกหรอ? แล้วหลังจากที่เด็กที่เกิดจากความผิดพลาดของพรหมลิขิต
เค้าก้ต้องเกิดมาให้ลิขิตไม่มีเนื้อคู่อย่างนั้นหรอ เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนเราถึงได้ต้องทนเหงาเดียวดายบนโลก
เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนที่มีคนรักจึงน้อยกว่าคนที่อยู่เพียงลำพัง






รูปนี้ที่ชั้นคิดจะไม่ใช้มันลง ก่อนจะคิดว่าถึงเวลา
ถึงตอนนี้ ชั้นเอามันลง เพราะคิดว่า มันคงไม่มีแล้ว
ไม่มีเวลานั้นที่ชั้นรออีกต่อไปแล้ว
ชั้นจะลืมเธอยังไงดีปริญญา มีคนบอกชั้นว่าเวลามันแค่สั้นนิดเดียว
ชั้นหัวเราะในหัว แล้วคิดว่า ความรัก อยู่ที่คุณภาพไม่ใช่ปริมาณ
ถ้าชั้นผิดจริง ถ้าอย่างนั้น ชั้นควรจะลืมเธอได้ภายในสี่วันหรือน้อยกว่านั้น
แต่มันก้ไม่ ใครจะเข้าใจจิตใจชั้นได้ดีที่สุด ว่ามันตามหาสิ่งๆนึงมานานแค่ไหน
ชั้นเคยเจอเรื่องร้ายพวกนี้มั๊ย แล้วทำไมชั้นจึงจะไม่รอบคอบขึ้นในการตามหา
ชั้นแค่คิดว่ามันใช่ ใช่แล้ว คนนี้ล่ะ ที่เราอยากแบ่งชีวิตให้ เคยเป็นมั๊ย รู้สึกอยากอยู่กับใครซักคนจนทนไม่ไหว
จะบอกว่า ชั้นก็ยังคงไม่รอบคอบเหมือนเดิมนั่นล่ะ ชั้นยังคงทำอะไรตามความรู้สึก
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกแล้วไม่ใช่หรอืกับความรัก หากทำอะไรตามสมองหรืออย่างอื่นที่ไม่ใช่ใจ
นั่นจะเรียกว่าความรักได้หรือ? ชั้นถึงได้บอกว่ามันไม่ได้อยู่ที่ระยะเวลาว่ามันจะยาวนานเท่าไร
ชั้นคิดว่าชั้นสามารถรักคนๆนึงที่ได้ทำความรู้จักกัน ได้แบ่งชีวิตให้กันและกัน ร่วมรับรู้เรื่องต่างๆ
รู้สึกใจเต้นแรงเวลาโทรหา รู้สึกร่าเริงและยิ้มออกมาเวลาได้คิดถึง ชั้นเชื่อว่าชั้นรักคนๆนี้ได้
เท่าๆกับคนหลายคู่ที่คบกันมาเป็นปีๆ ชั้นเชื่อ ..

ความรักเล็กๆของผู้หญิงคนนึง อาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่เชื่อเถอะว่ามันคือทั้งหมดที่ชั้นมี หากยื่นให้ เธอไม่รับมัน
ชั้นก็ไม่รู้จะทำยังไง นอกจากทิ้งมันไว้ตรงนั้น รอใครซักคนที่เดินผ่านมา
ปัดฝุ่น แล้วรับมันไป ... .





เธอจะคิดถึงชั้น .. บ้างรึเปล่า ...









EDIT ไม่ใช่ EDOK
ณ เพลา 4 ทุ่มโมงยาม 13 นาที
ของวันที่ 2 กันยายน ไม่สิตุลาคม
เมื่อวันนี้เดือนที่แล้ว เป็นวันที่โดนตัดขาด
ใช่ อืม อย่าไปนึก ถึงมันเลย เหอะ นะ..

ควาย'





ไม่มีอะไร แค่จะมาบอกว่า ตนเอง "ควาย" เท่านั้น
มึงบ้าป่ะออย

ตอนนี้เปนช่วงก่อนจะแดงเดือดเลยเดือดดาลเป็นพิเศษ
เกือบจะฟีเว่อร์ไปดูเร้สสิเด้นคนเดียวแล้วถ้าไม่ขี้เกียด
ตอนนี้ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นมาตั้งแต่เมื่อวาน
โน่วๆ อย่าคิดว่ากูสกปรก คือจริงๆกูแค่สะอาดน้อยเท่านั้น
อ่าา ไม่ตลก โหดว่ะช่วงนี้ จะดีไม่ดี เสียศูนย์ดล็กๆ
กลับมาเถอะออย กลับมาเถ้ออออออออออออะน้ะ

อัพอะไร งงๆ ไปและ


ไอนี้ดซัมบอดี้เลิฟโปรดส่งใครมารักชั้นทีอยู่อย่างนี้มันหนาวเกินไป
ใกล้หน้าหนาวทุกครั้งไม่มีคนคอยให้คิดถึง คิดถึงจนแทบขาดใจคิดถึงจนน้ำตามันรินไหล
ไม่อาจจะยินดีกับสิ่งเหล่านี้เมื่อไม่มีเธอปริญญา.*

จำตอนนั้นได้ ความรู้สึกตอนนั้น จำได้รึเปล่า
ตอนที่ยังไม่มีเรื่องราว ไม่มีความรู้สึกแบบนี้อีก
ตอนที่ยังไม่มีอะไรจุกอยู่ที่ใจ ตอนที่สามารถคิดอะไรก็ได้อิสระ
ตอนที่ยังไม่ต้องคอยต้านความคิดถึง แบบนี้



คิดว่าเนื้อคู่มีจริงมั๊ย ถ้ามีจริง แล้วคนที่ไม่ได้คู่กับคู่ของตนเองล่ะ
ถ้ามันเกิดผิดพลาดต้องไปคู่กับคนอื่น แล้วมีลูก เด็กคนนั้นก็จะเป็นผลผลิตของความผิดพลาดใช่มั๊ย
ถ้าจะเถียงว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล แต่ว่า พระเจ้าเอง ก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้างล่ะ
ถ้าไม่อย่างนั้นความทุกข์จะเกิดขึ้นมาบนโลกหรอ? แล้วหลังจากที่เด็กที่เกิดจากความผิดพลาดของพรหมลิขิต
เค้าก้ต้องเกิดมาให้ลิขิตไม่มีเนื้อคู่อย่างนั้นหรอ เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนเราถึงได้ต้องทนเหงาเดียวดายบนโลก
เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนที่มีคนรักจึงน้อยกว่าคนที่อยู่เพียงลำพัง






รูปนี้ที่ชั้นคิดจะไม่ใช้มันลง ก่อนจะคิดว่าถึงเวลา
ถึงตอนนี้ ชั้นเอามันลง เพราะคิดว่า มันคงไม่มีแล้ว
ไม่มีเวลานั้นที่ชั้นรออีกต่อไปแล้ว
ชั้นจะลืมเธอยังไงดีปริญญา มีคนบอกชั้นว่าเวลามันแค่สั้นนิดเดียว
ชั้นหัวเราะในหัว แล้วคิดว่า ความรัก อยู่ที่คุณภาพไม่ใช่ปริมาณ
ถ้าชั้นผิดจริง ถ้าอย่างนั้น ชั้นควรจะลืมเธอได้ภายในสี่วันหรือน้อยกว่านั้น
แต่มันก้ไม่ ใครจะเข้าใจจิตใจชั้นได้ดีที่สุด ว่ามันตามหาสิ่งๆนึงมานานแค่ไหน
ชั้นเคยเจอเรื่องร้ายพวกนี้มั๊ย แล้วทำไมชั้นจึงจะไม่รอบคอบขึ้นในการตามหา
ชั้นแค่คิดว่ามันใช่ ใช่แล้ว คนนี้ล่ะ ที่เราอยากแบ่งชีวิตให้ เคยเป็นมั๊ย รู้สึกอยากอยู่กับใครซักคนจนทนไม่ไหว
จะบอกว่า ชั้นก็ยังคงไม่รอบคอบเหมือนเดิมนั่นล่ะ ชั้นยังคงทำอะไรตามความรู้สึก
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกแล้วไม่ใช่หรอืกับความรัก หากทำอะไรตามสมองหรืออย่างอื่นที่ไม่ใช่ใจ
นั่นจะเรียกว่าความรักได้หรือ? ชั้นถึงได้บอกว่ามันไม่ได้อยู่ที่ระยะเวลาว่ามันจะยาวนานเท่าไร
ชั้นคิดว่าชั้นสามารถรักคนๆนึงที่ได้ทำความรู้จักกัน ได้แบ่งชีวิตให้กันและกัน ร่วมรับรู้เรื่องต่างๆ
รู้สึกใจเต้นแรงเวลาโทรหา รู้สึกร่าเริงและยิ้มออกมาเวลาได้คิดถึง ชั้นเชื่อว่าชั้นรักคนๆนี้ได้
เท่าๆกับคนหลายคู่ที่คบกันมาเป็นปีๆ ชั้นเชื่อ ..

ความรักเล็กๆของผู้หญิงคนนึง อาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่เชื่อเถอะว่ามันคือทั้งหมดที่ชั้นมี หากยื่นให้ เธอไม่รับมัน
ชั้นก็ไม่รู้จะทำยังไง นอกจากทิ้งมันไว้ตรงนั้น รอใครซักคนที่เดินผ่านมา
ปัดฝุ่น แล้วรับมันไป ... .





เธอจะคิดถึงชั้น .. บ้างรึเปล่า ...









EDIT ไม่ใช่ EDOK
ณ เพลา 4 ทุ่มโมงยาม 13 นาที
ของวันที่ 2 กันยายน ไม่สิตุลาคม
เมื่อวันนี้เดือนที่แล้ว เป็นวันที่โดนตัดขาด
ใช่ อืม อย่าไปนึก ถึงมันเลย เหอะ นะ..

ควาย'





ไม่มีอะไร แค่จะมาบอกว่า ตนเอง "ควาย" เท่านั้น
มึงบ้าป่ะออย

ตอนนี้เปนช่วงก่อนจะแดงเดือดเลยเดือดดาลเป็นพิเศษ
เกือบจะฟีเว่อร์ไปดูเร้สสิเด้นคนเดียวแล้วถ้าไม่ขี้เกียด
ตอนนี้ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นมาตั้งแต่เมื่อวาน
โน่วๆ อย่าคิดว่ากูสกปรก คือจริงๆกูแค่สะอาดน้อยเท่านั้น
อ่าา ไม่ตลก โหดว่ะช่วงนี้ จะดีไม่ดี เสียศูนย์ดล็กๆ
กลับมาเถอะออย กลับมาเถ้ออออออออออออะน้ะ

อัพอะไร งงๆ ไปและ


ไอนี้ดซัมบอดี้เลิฟโปรดส่งใครมารักชั้นทีอยู่อย่างนี้มันหนาวเกินไป
ใกล้หน้าหนาวทุกครั้งไม่มีคนคอยให้คิดถึง คิดถึงจนแทบขาดใจคิดถึงจนน้ำตามันรินไหล
ไม่อาจจะยินดีกับสิ่งเหล่านี้เมื่อไม่มีเธอปริญญา.*

เริ่มเข้าใจแล้วว่า ปัญหาทั้งหมด มันเกิดเอง ก่อเอง
ก็ต้องลบมันไปด้วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้จริงๆ
แต่ที่แย่ก็คือ ไม่รู้ว่า จะต้องทำยังไง จะพูดถึงบ่อยๆ
ให้มันคุ้นชิน หรือเงียบไว้ ถ้านึกถึงก้เก็บไว้ในใจ
วิธีไหนจะลืมได้ง่ายกว่ากัน แต่ตอนนี้ที่ทำให้ได้
ก็คือเริ่มคิดที่จะปล่อยมันไป "จริง ๆ"

จำตอนนั้นได้ ความรู้สึกตอนนั้น จำได้รึเปล่า
ตอนที่ยังไม่มีเรื่องราว ไม่มีความรู้สึกแบบนี้อีก
ตอนที่ยังไม่มีอะไรจุกอยู่ที่ใจ ตอนที่สามารถคิดอะไรก็ได้อิสระ
ตอนที่ยังไม่ต้องคอยต้านความคิดถึง แบบนี้



คิดว่าเนื้อคู่มีจริงมั๊ย ถ้ามีจริง แล้วคนที่ไม่ได้คู่กับคู่ของตนเองล่ะ
ถ้ามันเกิดผิดพลาดต้องไปคู่กับคนอื่น แล้วมีลูก เด็กคนนั้นก็จะเป็นผลผลิตของความผิดพลาดใช่มั๊ย
ถ้าจะเถียงว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล แต่ว่า พระเจ้าเอง ก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้างล่ะ
ถ้าไม่อย่างนั้นความทุกข์จะเกิดขึ้นมาบนโลกหรอ? แล้วหลังจากที่เด็กที่เกิดจากความผิดพลาดของพรหมลิขิต
เค้าก้ต้องเกิดมาให้ลิขิตไม่มีเนื้อคู่อย่างนั้นหรอ เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนเราถึงได้ต้องทนเหงาเดียวดายบนโลก
เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนที่มีคนรักจึงน้อยกว่าคนที่อยู่เพียงลำพัง






รูปนี้ที่ชั้นคิดจะไม่ใช้มันลง ก่อนจะคิดว่าถึงเวลา
ถึงตอนนี้ ชั้นเอามันลง เพราะคิดว่า มันคงไม่มีแล้ว
ไม่มีเวลานั้นที่ชั้นรออีกต่อไปแล้ว
ชั้นจะลืมเธอยังไงดีปริญญา มีคนบอกชั้นว่าเวลามันแค่สั้นนิดเดียว
ชั้นหัวเราะในหัว แล้วคิดว่า ความรัก อยู่ที่คุณภาพไม่ใช่ปริมาณ
ถ้าชั้นผิดจริง ถ้าอย่างนั้น ชั้นควรจะลืมเธอได้ภายในสี่วันหรือน้อยกว่านั้น
แต่มันก้ไม่ ใครจะเข้าใจจิตใจชั้นได้ดีที่สุด ว่ามันตามหาสิ่งๆนึงมานานแค่ไหน
ชั้นเคยเจอเรื่องร้ายพวกนี้มั๊ย แล้วทำไมชั้นจึงจะไม่รอบคอบขึ้นในการตามหา
ชั้นแค่คิดว่ามันใช่ ใช่แล้ว คนนี้ล่ะ ที่เราอยากแบ่งชีวิตให้ เคยเป็นมั๊ย รู้สึกอยากอยู่กับใครซักคนจนทนไม่ไหว
จะบอกว่า ชั้นก็ยังคงไม่รอบคอบเหมือนเดิมนั่นล่ะ ชั้นยังคงทำอะไรตามความรู้สึก
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกแล้วไม่ใช่หรอืกับความรัก หากทำอะไรตามสมองหรืออย่างอื่นที่ไม่ใช่ใจ
นั่นจะเรียกว่าความรักได้หรือ? ชั้นถึงได้บอกว่ามันไม่ได้อยู่ที่ระยะเวลาว่ามันจะยาวนานเท่าไร
ชั้นคิดว่าชั้นสามารถรักคนๆนึงที่ได้ทำความรู้จักกัน ได้แบ่งชีวิตให้กันและกัน ร่วมรับรู้เรื่องต่างๆ
รู้สึกใจเต้นแรงเวลาโทรหา รู้สึกร่าเริงและยิ้มออกมาเวลาได้คิดถึง ชั้นเชื่อว่าชั้นรักคนๆนี้ได้
เท่าๆกับคนหลายคู่ที่คบกันมาเป็นปีๆ ชั้นเชื่อ ..

ความรักเล็กๆของผู้หญิงคนนึง อาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่เชื่อเถอะว่ามันคือทั้งหมดที่ชั้นมี หากยื่นให้ เธอไม่รับมัน
ชั้นก็ไม่รู้จะทำยังไง นอกจากทิ้งมันไว้ตรงนั้น รอใครซักคนที่เดินผ่านมา
ปัดฝุ่น แล้วรับมันไป ... .





เธอจะคิดถึงชั้น .. บ้างรึเปล่า ...









EDIT ไม่ใช่ EDOK
ณ เพลา 4 ทุ่มโมงยาม 13 นาที
ของวันที่ 2 กันยายน ไม่สิตุลาคม
เมื่อวันนี้เดือนที่แล้ว เป็นวันที่โดนตัดขาด
ใช่ อืม อย่าไปนึก ถึงมันเลย เหอะ นะ..

ควาย'





ไม่มีอะไร แค่จะมาบอกว่า ตนเอง "ควาย" เท่านั้น
มึงบ้าป่ะออย

ตอนนี้เปนช่วงก่อนจะแดงเดือดเลยเดือดดาลเป็นพิเศษ
เกือบจะฟีเว่อร์ไปดูเร้สสิเด้นคนเดียวแล้วถ้าไม่ขี้เกียด
ตอนนี้ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นมาตั้งแต่เมื่อวาน
โน่วๆ อย่าคิดว่ากูสกปรก คือจริงๆกูแค่สะอาดน้อยเท่านั้น
อ่าา ไม่ตลก โหดว่ะช่วงนี้ จะดีไม่ดี เสียศูนย์ดล็กๆ
กลับมาเถอะออย กลับมาเถ้ออออออออออออะน้ะ

อัพอะไร งงๆ ไปและ


ไอนี้ดซัมบอดี้เลิฟโปรดส่งใครมารักชั้นทีอยู่อย่างนี้มันหนาวเกินไป
ใกล้หน้าหนาวทุกครั้งไม่มีคนคอยให้คิดถึง คิดถึงจนแทบขาดใจคิดถึงจนน้ำตามันรินไหล
ไม่อาจจะยินดีกับสิ่งเหล่านี้เมื่อไม่มีเธอปริญญา.*

เริ่มเข้าใจแล้วว่า ปัญหาทั้งหมด มันเกิดเอง ก่อเอง
ก็ต้องลบมันไปด้วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้จริงๆ
แต่ที่แย่ก็คือ ไม่รู้ว่า จะต้องทำยังไง จะพูดถึงบ่อยๆ
ให้มันคุ้นชิน หรือเงียบไว้ ถ้านึกถึงก้เก็บไว้ในใจ
วิธีไหนจะลืมได้ง่ายกว่ากัน แต่ตอนนี้ที่ทำให้ได้
ก็คือเริ่มคิดที่จะปล่อยมันไป "จริง ๆ"

ผู้ชายเล่นกีตาร์เก่งมีอีกถมไป
ผู้ชายร้องเพลงเพราะมีอีกถมไป
ผู้ชายกวนตีนมีอีกถมไป
ผู้ชายเป็นกันเองมีอีกถมไป
ผู้ชายเจ๊นมีอีกถมไป
ผู้ชายตาโตมีอีกถมไป
ผู้ชายจมูกโด่งมีอีกถมไป
ผู้ชายมีสไตล์มีอีกถมไป
ผู้ชายขี้หลีมีอีกถมไป
ผู้ชายพูดคะมีอีกถมไป
ผู้ชายรักแม่มีอีกถมไป
ผู้ชายสำมะเลเทเมามีอีกถมไป
ผู้ชายคุยเก่งมีอีกถมไป
ผู้ชายอัธยาศัยดีมีอีกถมไป


หรอ









อืม





ตอนนี้รักรูปนี้มากเลยอ่ะ หน้านี่พริ้มได้อีก
จะไม่สะดวกก็อีตรงต้องคอยหลบแม่นี่แหล่ะ


ตอนนี้มันยังไง เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้
นี่มันอาการของคนบ้าไม่ใช่หรอ
เมื่อกี้อาบน้ำ รู้สึกว่าไม่เห็นจะเป็นเชี่ยอะไรเลย เศร้าทำไมวะ
แต่พอมานั่งหน้าคอม มานั่งพิมไอ่ข้างบนนั่น ก็กลับมารู้สึกแย่อีกรอบ
ผู้ชายแบบนั้นมีอีกถมไป แต่ผู้ชายที่เป็นเค้าน่ะ มีคนเดียว
อนาคตข้างหน้าไม่มีวันรู้ ไม่มีใครรู้ แต่ตอนนี้เวลานี้ ใจกูยังอยู่กับเค้า
เท่านั้น...................................................................





ขอโทษนะ.. ถ้าพักนี้ทำตัวให้ทุกคนลำบากใจ เพื่อน ครอบครัว
จริงๆทั้งชีวิตก็มีเท่านี้แหละวะ บางคนที่อยู่ ขอบคุณจริงๆ
ที่รองรับความบ้า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวครายเดี๋ยวล๊าฟ
ส่วนคนที่ไม่อยู่ อืมม ก็เข้าใจ ฉันคงทำความเดือดร้อนให้คุณ ขอโทษด้วยแล้วกัน

อีกหนึ่งอย่าง
ออย ไม่เคยเฟคกับความรู้สึกตัวเอง เมื่อไหร่ที่ร้องไห้ นั่นคือน้ำตาที่มาจากความเสียใจจริงๆ
เป็นสิ่งที่ตอแหลกันไม่ได้ เมือ่ไหร่บอกเจ็บ เพราะรู้สึกเจ็บ ขอบคุณที่เข้าใจ... .


เธอจะให้ชั้น.. มีชีวิตต่อไปยังไง...... .
ไม่มี......... . อีกแล้ว .. กับเธอ
ไม่มีเหลือซักอย่าง ... . .



อาจดูว่าบ้า อะไรอ่ะ ช่วงเวลาแค่ไม่นาน น่ากลัวว่ะ
แต่คือ มันไม่ใช่ เราบอกแล้ว กว่าเราจะวางอะไรไปกับใครซักคน
เราไม่ได้คิดมากหรอก เราแค่รอ รอมานาน แล้วใช่ ก็เลยวาง
มันก็น่าตลกดี ที่ฝั่งนึงใช่ แต่อีกฝั่งนั้นไม่ ... .


มันก็แค่นี้แหล่ะ ความรัก









โลกนี้มันเฮงซวย รู้ว่าหลบเข้ามาอยู่ในโลกของตัวเองได้ไม่นาน
อักซักพักจะต้องกลับไปโลกจริงๆ ไม่เอา ไม่อยากกลับ ..
ยังอยากไปนอนหอหมิว อยากไปกินเหล้าที่สวน อยากไปเที่ยว
อยากไปขายเสื้อ อยากนอนหอแป้ง อยากกินเบียร์ข้างแม่น้ำเจ้าพระยา
ยังไม่อยากกลับนอนบ้าน ยังไม่อยากกลับไปเป็นเด็กอักษร ... เบื่อ



พระเจ้า ได้โปรดเข้าใจกัน
แล้วก็ทำให้นอนหลับสนิทได้จริงๆซักที ........

จำตอนนั้นได้ ความรู้สึกตอนนั้น จำได้รึเปล่า
ตอนที่ยังไม่มีเรื่องราว ไม่มีความรู้สึกแบบนี้อีก
ตอนที่ยังไม่มีอะไรจุกอยู่ที่ใจ ตอนที่สามารถคิดอะไรก็ได้อิสระ
ตอนที่ยังไม่ต้องคอยต้านความคิดถึง แบบนี้



คิดว่าเนื้อคู่มีจริงมั๊ย ถ้ามีจริง แล้วคนที่ไม่ได้คู่กับคู่ของตนเองล่ะ
ถ้ามันเกิดผิดพลาดต้องไปคู่กับคนอื่น แล้วมีลูก เด็กคนนั้นก็จะเป็นผลผลิตของความผิดพลาดใช่มั๊ย
ถ้าจะเถียงว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล แต่ว่า พระเจ้าเอง ก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้างล่ะ
ถ้าไม่อย่างนั้นความทุกข์จะเกิดขึ้นมาบนโลกหรอ? แล้วหลังจากที่เด็กที่เกิดจากความผิดพลาดของพรหมลิขิต
เค้าก้ต้องเกิดมาให้ลิขิตไม่มีเนื้อคู่อย่างนั้นหรอ เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนเราถึงได้ต้องทนเหงาเดียวดายบนโลก
เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนที่มีคนรักจึงน้อยกว่าคนที่อยู่เพียงลำพัง






รูปนี้ที่ชั้นคิดจะไม่ใช้มันลง ก่อนจะคิดว่าถึงเวลา
ถึงตอนนี้ ชั้นเอามันลง เพราะคิดว่า มันคงไม่มีแล้ว
ไม่มีเวลานั้นที่ชั้นรออีกต่อไปแล้ว
ชั้นจะลืมเธอยังไงดีปริญญา มีคนบอกชั้นว่าเวลามันแค่สั้นนิดเดียว
ชั้นหัวเราะในหัว แล้วคิดว่า ความรัก อยู่ที่คุณภาพไม่ใช่ปริมาณ
ถ้าชั้นผิดจริง ถ้าอย่างนั้น ชั้นควรจะลืมเธอได้ภายในสี่วันหรือน้อยกว่านั้น
แต่มันก้ไม่ ใครจะเข้าใจจิตใจชั้นได้ดีที่สุด ว่ามันตามหาสิ่งๆนึงมานานแค่ไหน
ชั้นเคยเจอเรื่องร้ายพวกนี้มั๊ย แล้วทำไมชั้นจึงจะไม่รอบคอบขึ้นในการตามหา
ชั้นแค่คิดว่ามันใช่ ใช่แล้ว คนนี้ล่ะ ที่เราอยากแบ่งชีวิตให้ เคยเป็นมั๊ย รู้สึกอยากอยู่กับใครซักคนจนทนไม่ไหว
จะบอกว่า ชั้นก็ยังคงไม่รอบคอบเหมือนเดิมนั่นล่ะ ชั้นยังคงทำอะไรตามความรู้สึก
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกแล้วไม่ใช่หรอืกับความรัก หากทำอะไรตามสมองหรืออย่างอื่นที่ไม่ใช่ใจ
นั่นจะเรียกว่าความรักได้หรือ? ชั้นถึงได้บอกว่ามันไม่ได้อยู่ที่ระยะเวลาว่ามันจะยาวนานเท่าไร
ชั้นคิดว่าชั้นสามารถรักคนๆนึงที่ได้ทำความรู้จักกัน ได้แบ่งชีวิตให้กันและกัน ร่วมรับรู้เรื่องต่างๆ
รู้สึกใจเต้นแรงเวลาโทรหา รู้สึกร่าเริงและยิ้มออกมาเวลาได้คิดถึง ชั้นเชื่อว่าชั้นรักคนๆนี้ได้
เท่าๆกับคนหลายคู่ที่คบกันมาเป็นปีๆ ชั้นเชื่อ ..

ความรักเล็กๆของผู้หญิงคนนึง อาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่เชื่อเถอะว่ามันคือทั้งหมดที่ชั้นมี หากยื่นให้ เธอไม่รับมัน
ชั้นก็ไม่รู้จะทำยังไง นอกจากทิ้งมันไว้ตรงนั้น รอใครซักคนที่เดินผ่านมา
ปัดฝุ่น แล้วรับมันไป ... .





เธอจะคิดถึงชั้น .. บ้างรึเปล่า ...









EDIT ไม่ใช่ EDOK
ณ เพลา 4 ทุ่มโมงยาม 13 นาที
ของวันที่ 2 กันยายน ไม่สิตุลาคม
เมื่อวันนี้เดือนที่แล้ว เป็นวันที่โดนตัดขาด
ใช่ อืม อย่าไปนึก ถึงมันเลย เหอะ นะ..

ควาย'





ไม่มีอะไร แค่จะมาบอกว่า ตนเอง "ควาย" เท่านั้น
มึงบ้าป่ะออย

ตอนนี้เปนช่วงก่อนจะแดงเดือดเลยเดือดดาลเป็นพิเศษ
เกือบจะฟีเว่อร์ไปดูเร้สสิเด้นคนเดียวแล้วถ้าไม่ขี้เกียด
ตอนนี้ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นมาตั้งแต่เมื่อวาน
โน่วๆ อย่าคิดว่ากูสกปรก คือจริงๆกูแค่สะอาดน้อยเท่านั้น
อ่าา ไม่ตลก โหดว่ะช่วงนี้ จะดีไม่ดี เสียศูนย์ดล็กๆ
กลับมาเถอะออย กลับมาเถ้ออออออออออออะน้ะ

อัพอะไร งงๆ ไปและ


ไอนี้ดซัมบอดี้เลิฟโปรดส่งใครมารักชั้นทีอยู่อย่างนี้มันหนาวเกินไป
ใกล้หน้าหนาวทุกครั้งไม่มีคนคอยให้คิดถึง คิดถึงจนแทบขาดใจคิดถึงจนน้ำตามันรินไหล
ไม่อาจจะยินดีกับสิ่งเหล่านี้เมื่อไม่มีเธอปริญญา.*

เริ่มเข้าใจแล้วว่า ปัญหาทั้งหมด มันเกิดเอง ก่อเอง
ก็ต้องลบมันไปด้วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้จริงๆ
แต่ที่แย่ก็คือ ไม่รู้ว่า จะต้องทำยังไง จะพูดถึงบ่อยๆ
ให้มันคุ้นชิน หรือเงียบไว้ ถ้านึกถึงก้เก็บไว้ในใจ
วิธีไหนจะลืมได้ง่ายกว่ากัน แต่ตอนนี้ที่ทำให้ได้
ก็คือเริ่มคิดที่จะปล่อยมันไป "จริง ๆ"

ผู้ชายเล่นกีตาร์เก่งมีอีกถมไป
ผู้ชายร้องเพลงเพราะมีอีกถมไป
ผู้ชายกวนตีนมีอีกถมไป
ผู้ชายเป็นกันเองมีอีกถมไป
ผู้ชายเจ๊นมีอีกถมไป
ผู้ชายตาโตมีอีกถมไป
ผู้ชายจมูกโด่งมีอีกถมไป
ผู้ชายมีสไตล์มีอีกถมไป
ผู้ชายขี้หลีมีอีกถมไป
ผู้ชายพูดคะมีอีกถมไป
ผู้ชายรักแม่มีอีกถมไป
ผู้ชายสำมะเลเทเมามีอีกถมไป
ผู้ชายคุยเก่งมีอีกถมไป
ผู้ชายอัธยาศัยดีมีอีกถมไป


หรอ









อืม





ตอนนี้รักรูปนี้มากเลยอ่ะ หน้านี่พริ้มได้อีก
จะไม่สะดวกก็อีตรงต้องคอยหลบแม่นี่แหล่ะ


ตอนนี้มันยังไง เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้
นี่มันอาการของคนบ้าไม่ใช่หรอ
เมื่อกี้อาบน้ำ รู้สึกว่าไม่เห็นจะเป็นเชี่ยอะไรเลย เศร้าทำไมวะ
แต่พอมานั่งหน้าคอม มานั่งพิมไอ่ข้างบนนั่น ก็กลับมารู้สึกแย่อีกรอบ
ผู้ชายแบบนั้นมีอีกถมไป แต่ผู้ชายที่เป็นเค้าน่ะ มีคนเดียว
อนาคตข้างหน้าไม่มีวันรู้ ไม่มีใครรู้ แต่ตอนนี้เวลานี้ ใจกูยังอยู่กับเค้า
เท่านั้น...................................................................





ขอโทษนะ.. ถ้าพักนี้ทำตัวให้ทุกคนลำบากใจ เพื่อน ครอบครัว
จริงๆทั้งชีวิตก็มีเท่านี้แหละวะ บางคนที่อยู่ ขอบคุณจริงๆ
ที่รองรับความบ้า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวครายเดี๋ยวล๊าฟ
ส่วนคนที่ไม่อยู่ อืมม ก็เข้าใจ ฉันคงทำความเดือดร้อนให้คุณ ขอโทษด้วยแล้วกัน

อีกหนึ่งอย่าง
ออย ไม่เคยเฟคกับความรู้สึกตัวเอง เมื่อไหร่ที่ร้องไห้ นั่นคือน้ำตาที่มาจากความเสียใจจริงๆ
เป็นสิ่งที่ตอแหลกันไม่ได้ เมือ่ไหร่บอกเจ็บ เพราะรู้สึกเจ็บ ขอบคุณที่เข้าใจ... .


เธอจะให้ชั้น.. มีชีวิตต่อไปยังไง...... .
ไม่มี......... . อีกแล้ว .. กับเธอ
ไม่มีเหลือซักอย่าง ... . .



อาจดูว่าบ้า อะไรอ่ะ ช่วงเวลาแค่ไม่นาน น่ากลัวว่ะ
แต่คือ มันไม่ใช่ เราบอกแล้ว กว่าเราจะวางอะไรไปกับใครซักคน
เราไม่ได้คิดมากหรอก เราแค่รอ รอมานาน แล้วใช่ ก็เลยวาง
มันก็น่าตลกดี ที่ฝั่งนึงใช่ แต่อีกฝั่งนั้นไม่ ... .


มันก็แค่นี้แหล่ะ ความรัก









โลกนี้มันเฮงซวย รู้ว่าหลบเข้ามาอยู่ในโลกของตัวเองได้ไม่นาน
อักซักพักจะต้องกลับไปโลกจริงๆ ไม่เอา ไม่อยากกลับ ..
ยังอยากไปนอนหอหมิว อยากไปกินเหล้าที่สวน อยากไปเที่ยว
อยากไปขายเสื้อ อยากนอนหอแป้ง อยากกินเบียร์ข้างแม่น้ำเจ้าพระยา
ยังไม่อยากกลับนอนบ้าน ยังไม่อยากกลับไปเป็นเด็กอักษร ... เบื่อ



พระเจ้า ได้โปรดเข้าใจกัน
แล้วก็ทำให้นอนหลับสนิทได้จริงๆซักที ........

อยากเอาเท้าแกว่งน้ำในสระกว้างๆให้สุดหูสุดตา กับบุหรี่ดีๆ เบียร์เย็นๆ เพลงเพราะ และเพื่อนซักคน
เมื่อได้เห็นสระน้ำไกลตาแล้ว มันช่วยให้ความไม่สบายใจได้ทุเลาลงบ้าง
ถึงมันจะไม่หายขาด ไม่หายสนิท แต่อย่างน้อย ระหว่างที่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น ความเจ็บ มันจางลง
รู้ว่าเมื่อลุกขึ้น เมื่อได้เวลาต้องจากไป กลับไปสู่ชีวิตของตัวเอง ความเจ็บปวดมันจะกลับมา
แต่อย่างน้อย เวลานี้ตอนนี้ที่มีอยู่ ขอเถิดนะ ให้มันได้จางลงไปก่อน
ฉันเจ็บ...

เชื่อไหม เวลากลางคืนมาถึงเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ที่อากาศเริ่มเย็น ทุกอย่างเริ่มเข้าสู่ความเงียบ
มันจะพาลไปคิดถึงเธออย่างหนักให้ได้ เปิดทีวีอย่างไร้จุดหมาย รู้ว่าใจมันไม่ได้จ่ออยู่ที่ๆตรงนี้
มันอยู่ที่ไหนก็รู้อยู่ แต่ยิ่งทำอะไรไม่ได้ มันก็ยิ่งแย่ ห้องนอนที่เคยเป็นความสุข
ทำไมมันถึงกลายเป็นสถานที่ๆอยู่แล้วเจ็บปวดที่สุดแบบนี้ก็ไม่รู้
ฉันเจ็บ...








































finally..
ฉันก็ได้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง
อีกแล้วสินะกับความรู้สึกเดิมๆ การได้ศึกษาใครซักคน แล้วจบไป
ครั้งนี้ มันไม่เหมือนเดิมตรงที่ว่า ฉันได้เชื่อใจ และยอมแบ่งชีวิตตัวเองไว้กับใครอีกคน
ที่เค้าไม่ได้คิดจะรับมันซักนิด ...








เค้าเดินออกไป เดินออกไปเร็วมาก จนฉันคิดว่า เธอยังไม่รู้จักตัวฉันดีพอด้วยซ้ำ
เธอบอกว่าเธอเป็นคนดูคนออก เธอดูฉันออกจนทะลุปรุโปร่งแล้วหรือจึงจากไป
ชั้นไม่ใช่คุณหนู ไม่ใช่คนเรียบร้อย ไม่ใช่คนไม่รู้เรื่องรู้ราว
ชั้นสามารถนอนบนดิน เอาเท้าแกว่งน้ำในสระเน่าๆกว้างๆ หนาวก็บอกหนาว แต่ไม่ได้บ่น คิดถึงก็บอกคิดถึง
ก็เป็นคนพูดตรงๆ นอนที่ไหน กินที่ไหน อยู่ยังไงก็ได้ ทำทุกสิ่งอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นจะไม่มีวันยอมทำเพื่อเธอ
ฉันออกจะเลี้ยงง่ายไม่ซับซ้อน นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการอีกหรือ คนที่รับเธอได้ทุกอย่าง
พร้อมจะรักเธอหมดหัวใจอย่างไม่มีเงื่อนไข รักเธอให้มากกว่าใครๆในโลกแม้แต่ตัวเธอเอง
เธอยังจะปฏิเสธมันอีกหรือ ? .. .



หาให้ได้แล้วกัน คนที่รักเธอมากกว่าฉัน
















ปล.
รักเพื่อนมาก ขอบคุณที่อยู่กับกูได้ตลอดเวลาที่กูต้องการใครซักคน
ขอบคุณจริงๆ

จำตอนนั้นได้ ความรู้สึกตอนนั้น จำได้รึเปล่า
ตอนที่ยังไม่มีเรื่องราว ไม่มีความรู้สึกแบบนี้อีก
ตอนที่ยังไม่มีอะไรจุกอยู่ที่ใจ ตอนที่สามารถคิดอะไรก็ได้อิสระ
ตอนที่ยังไม่ต้องคอยต้านความคิดถึง แบบนี้



คิดว่าเนื้อคู่มีจริงมั๊ย ถ้ามีจริง แล้วคนที่ไม่ได้คู่กับคู่ของตนเองล่ะ
ถ้ามันเกิดผิดพลาดต้องไปคู่กับคนอื่น แล้วมีลูก เด็กคนนั้นก็จะเป็นผลผลิตของความผิดพลาดใช่มั๊ย
ถ้าจะเถียงว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล แต่ว่า พระเจ้าเอง ก็ต้องมีข้อผิดพลาดบ้างล่ะ
ถ้าไม่อย่างนั้นความทุกข์จะเกิดขึ้นมาบนโลกหรอ? แล้วหลังจากที่เด็กที่เกิดจากความผิดพลาดของพรหมลิขิต
เค้าก้ต้องเกิดมาให้ลิขิตไม่มีเนื้อคู่อย่างนั้นหรอ เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนเราถึงได้ต้องทนเหงาเดียวดายบนโลก
เพราะอย่างนี้ใช่มั๊ย คนที่มีคนรักจึงน้อยกว่าคนที่อยู่เพียงลำพัง






รูปนี้ที่ชั้นคิดจะไม่ใช้มันลง ก่อนจะคิดว่าถึงเวลา
ถึงตอนนี้ ชั้นเอามันลง เพราะคิดว่า มันคงไม่มีแล้ว
ไม่มีเวลานั้นที่ชั้นรออีกต่อไปแล้ว
ชั้นจะลืมเธอยังไงดีปริญญา มีคนบอกชั้นว่าเวลามันแค่สั้นนิดเดียว
ชั้นหัวเราะในหัว แล้วคิดว่า ความรัก อยู่ที่คุณภาพไม่ใช่ปริมาณ
ถ้าชั้นผิดจริง ถ้าอย่างนั้น ชั้นควรจะลืมเธอได้ภายในสี่วันหรือน้อยกว่านั้น
แต่มันก้ไม่ ใครจะเข้าใจจิตใจชั้นได้ดีที่สุด ว่ามันตามหาสิ่งๆนึงมานานแค่ไหน
ชั้นเคยเจอเรื่องร้ายพวกนี้มั๊ย แล้วทำไมชั้นจึงจะไม่รอบคอบขึ้นในการตามหา
ชั้นแค่คิดว่ามันใช่ ใช่แล้ว คนนี้ล่ะ ที่เราอยากแบ่งชีวิตให้ เคยเป็นมั๊ย รู้สึกอยากอยู่กับใครซักคนจนทนไม่ไหว
จะบอกว่า ชั้นก็ยังคงไม่รอบคอบเหมือนเดิมนั่นล่ะ ชั้นยังคงทำอะไรตามความรู้สึก
นั่นเป็นสิ่งที่ถูกแล้วไม่ใช่หรอืกับความรัก หากทำอะไรตามสมองหรืออย่างอื่นที่ไม่ใช่ใจ
นั่นจะเรียกว่าความรักได้หรือ? ชั้นถึงได้บอกว่ามันไม่ได้อยู่ที่ระยะเวลาว่ามันจะยาวนานเท่าไร
ชั้นคิดว่าชั้นสามารถรักคนๆนึงที่ได้ทำความรู้จักกัน ได้แบ่งชีวิตให้กันและกัน ร่วมรับรู้เรื่องต่างๆ
รู้สึกใจเต้นแรงเวลาโทรหา รู้สึกร่าเริงและยิ้มออกมาเวลาได้คิดถึง ชั้นเชื่อว่าชั้นรักคนๆนี้ได้
เท่าๆกับคนหลายคู่ที่คบกันมาเป็นปีๆ ชั้นเชื่อ ..

ความรักเล็กๆของผู้หญิงคนนึง อาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย
แต่เชื่อเถอะว่ามันคือทั้งหมดที่ชั้นมี หากยื่นให้ เธอไม่รับมัน
ชั้นก็ไม่รู้จะทำยังไง นอกจากทิ้งมันไว้ตรงนั้น รอใครซักคนที่เดินผ่านมา
ปัดฝุ่น แล้วรับมันไป ... .





เธอจะคิดถึงชั้น .. บ้างรึเปล่า ...









EDIT ไม่ใช่ EDOK
ณ เพลา 4 ทุ่มโมงยาม 13 นาที
ของวันที่ 2 กันยายน ไม่สิตุลาคม
เมื่อวันนี้เดือนที่แล้ว เป็นวันที่โดนตัดขาด
ใช่ อืม อย่าไปนึก ถึงมันเลย เหอะ นะ..

ควาย'





ไม่มีอะไร แค่จะมาบอกว่า ตนเอง "ควาย" เท่านั้น
มึงบ้าป่ะออย

ตอนนี้เปนช่วงก่อนจะแดงเดือดเลยเดือดดาลเป็นพิเศษ
เกือบจะฟีเว่อร์ไปดูเร้สสิเด้นคนเดียวแล้วถ้าไม่ขี้เกียด
ตอนนี้ใส่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นมาตั้งแต่เมื่อวาน
โน่วๆ อย่าคิดว่ากูสกปรก คือจริงๆกูแค่สะอาดน้อยเท่านั้น
อ่าา ไม่ตลก โหดว่ะช่วงนี้ จะดีไม่ดี เสียศูนย์ดล็กๆ
กลับมาเถอะออย กลับมาเถ้ออออออออออออะน้ะ

อัพอะไร งงๆ ไปและ


ไอนี้ดซัมบอดี้เลิฟโปรดส่งใครมารักชั้นทีอยู่อย่างนี้มันหนาวเกินไป
ใกล้หน้าหนาวทุกครั้งไม่มีคนคอยให้คิดถึง คิดถึงจนแทบขาดใจคิดถึงจนน้ำตามันรินไหล
ไม่อาจจะยินดีกับสิ่งเหล่านี้เมื่อไม่มีเธอปริญญา.*

เริ่มเข้าใจแล้วว่า ปัญหาทั้งหมด มันเกิดเอง ก่อเอง
ก็ต้องลบมันไปด้วยตัวเอง ไม่มีใครช่วยได้จริงๆ
แต่ที่แย่ก็คือ ไม่รู้ว่า จะต้องทำยังไง จะพูดถึงบ่อยๆ
ให้มันคุ้นชิน หรือเงียบไว้ ถ้านึกถึงก้เก็บไว้ในใจ
วิธีไหนจะลืมได้ง่ายกว่ากัน แต่ตอนนี้ที่ทำให้ได้
ก็คือเริ่มคิดที่จะปล่อยมันไป "จริง ๆ"

ผู้ชายเล่นกีตาร์เก่งมีอีกถมไป
ผู้ชายร้องเพลงเพราะมีอีกถมไป
ผู้ชายกวนตีนมีอีกถมไป
ผู้ชายเป็นกันเองมีอีกถมไป
ผู้ชายเจ๊นมีอีกถมไป
ผู้ชายตาโตมีอีกถมไป
ผู้ชายจมูกโด่งมีอีกถมไป
ผู้ชายมีสไตล์มีอีกถมไป
ผู้ชายขี้หลีมีอีกถมไป
ผู้ชายพูดคะมีอีกถมไป
ผู้ชายรักแม่มีอีกถมไป
ผู้ชายสำมะเลเทเมามีอีกถมไป
ผู้ชายคุยเก่งมีอีกถมไป
ผู้ชายอัธยาศัยดีมีอีกถมไป


หรอ









อืม





ตอนนี้รักรูปนี้มากเลยอ่ะ หน้านี่พริ้มได้อีก
จะไม่สะดวกก็อีตรงต้องคอยหลบแม่นี่แหล่ะ


ตอนนี้มันยังไง เดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวหัวเราะ เดี๋ยวร้องไห้
นี่มันอาการของคนบ้าไม่ใช่หรอ
เมื่อกี้อาบน้ำ รู้สึกว่าไม่เห็นจะเป็นเชี่ยอะไรเลย เศร้าทำไมวะ
แต่พอมานั่งหน้าคอม มานั่งพิมไอ่ข้างบนนั่น ก็กลับมารู้สึกแย่อีกรอบ
ผู้ชายแบบนั้นมีอีกถมไป แต่ผู้ชายที่เป็นเค้าน่ะ มีคนเดียว
อนาคตข้างหน้าไม่มีวันรู้ ไม่มีใครรู้ แต่ตอนนี้เวลานี้ ใจกูยังอยู่กับเค้า
เท่านั้น...................................................................





ขอโทษนะ.. ถ้าพักนี้ทำตัวให้ทุกคนลำบากใจ เพื่อน ครอบครัว
จริงๆทั้งชีวิตก็มีเท่านี้แหละวะ บางคนที่อยู่ ขอบคุณจริงๆ
ที่รองรับความบ้า เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวครายเดี๋ยวล๊าฟ
ส่วนคนที่ไม่อยู่ อืมม ก็เข้าใจ ฉันคงทำความเดือดร้อนให้คุณ ขอโทษด้วยแล้วกัน

อีกหนึ่งอย่าง
ออย ไม่เคยเฟคกับความรู้สึกตัวเอง เมื่อไหร่ที่ร้องไห้ นั่นคือน้ำตาที่มาจากความเสียใจจริงๆ
เป็นสิ่งที่ตอแหลกันไม่ได้ เมือ่ไหร่บอกเจ็บ เพราะรู้สึกเจ็บ ขอบคุณที่เข้าใจ... .


เธอจะให้ชั้น.. มีชีวิตต่อไปยังไง...... .
ไม่มี......... . อีกแล้ว .. กับเธอ
ไม่มีเหลือซักอย่าง ... . .



อาจดูว่าบ้า อะไรอ่ะ ช่วงเวลาแค่ไม่นาน น่ากลัวว่ะ
แต่คือ มันไม่ใช่ เราบอกแล้ว กว่าเราจะวางอะไรไปกับใครซักคน
เราไม่ได้คิดมากหรอก เราแค่รอ รอมานาน แล้วใช่ ก็เลยวาง
มันก็น่าตลกดี ที่ฝั่งนึงใช่ แต่อีกฝั่งนั้นไม่ ... .


มันก็แค่นี้แหล่ะ ความรัก









โลกนี้มันเฮงซวย รู้ว่าหลบเข้ามาอยู่ในโลกของตัวเองได้ไม่นาน
อักซักพักจะต้องกลับไปโลกจริงๆ ไม่เอา ไม่อยากกลับ ..
ยังอยากไปนอนหอหมิว อยากไปกินเหล้าที่สวน อยากไปเที่ยว
อยากไปขายเสื้อ อยากนอนหอแป้ง อยากกินเบียร์ข้างแม่น้ำเจ้าพระยา
ยังไม่อยากกลับนอนบ้าน ยังไม่อยากกลับไปเป็นเด็กอักษร ... เบื่อ



พระเจ้า ได้โปรดเข้าใจกัน
แล้วก็ทำให้นอนหลับสนิทได้จริงๆซักที ........

อยากเอาเท้าแกว่งน้ำในสระกว้างๆให้สุดหูสุดตา กับบุหรี่ดีๆ เบียร์เย็นๆ เพลงเพราะ และเพื่อนซักคน
เมื่อได้เห็นสระน้ำไกลตาแล้ว มันช่วยให้ความไม่สบายใจได้ทุเลาลงบ้าง
ถึงมันจะไม่หายขาด ไม่หายสนิท แต่อย่างน้อย ระหว่างที่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น ความเจ็บ มันจางลง
รู้ว่าเมื่อลุกขึ้น เมื่อได้เวลาต้องจากไป กลับไปสู่ชีวิตของตัวเอง ความเจ็บปวดมันจะกลับมา
แต่อย่างน้อย เวลานี้ตอนนี้ที่มีอยู่ ขอเถิดนะ ให้มันได้จางลงไปก่อน
ฉันเจ็บ...

เชื่อไหม เวลากลางคืนมาถึงเมื่อไหร่ เมื่อไหร่ที่อากาศเริ่มเย็น ทุกอย่างเริ่มเข้าสู่ความเงียบ
มันจะพาลไปคิดถึงเธออย่างหนักให้ได้ เปิดทีวีอย่างไร้จุดหมาย รู้ว่าใจมันไม่ได้จ่ออยู่ที่ๆตรงนี้
มันอยู่ที่ไหนก็รู้อยู่ แต่ยิ่งทำอะไรไม่ได้ มันก็ยิ่งแย่ ห้องนอนที่เคยเป็นความสุข
ทำไมมันถึงกลายเป็นสถานที่ๆอยู่แล้วเจ็บปวดที่สุดแบบนี้ก็ไม่รู้
ฉันเจ็บ...








































finally..
ฉันก็ได้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง
อีกแล้วสินะกับความรู้สึกเดิมๆ การได้ศึกษาใครซักคน แล้วจบไป
ครั้งนี้ มันไม่เหมือนเดิมตรงที่ว่า ฉันได้เชื่อใจ และยอมแบ่งชีวิตตัวเองไว้กับใครอีกคน
ที่เค้าไม่ได้คิดจะรับมันซักนิด ...








เค้าเดินออกไป เดินออกไปเร็วมาก จนฉันคิดว่า เธอยังไม่รู้จักตัวฉันดีพอด้วยซ้ำ
เธอบอกว่าเธอเป็นคนดูคนออก เธอดูฉันออกจนทะลุปรุโปร่งแล้วหรือจึงจากไป
ชั้นไม่ใช่คุณหนู ไม่ใช่คนเรียบร้อย ไม่ใช่คนไม่รู้เรื่องรู้ราว
ชั้นสามารถนอนบนดิน เอาเท้าแกว่งน้ำในสระเน่าๆกว้างๆ หนาวก็บอกหนาว แต่ไม่ได้บ่น คิดถึงก็บอกคิดถึง
ก็เป็นคนพูดตรงๆ นอนที่ไหน กินที่ไหน อยู่ยังไงก็ได้ ทำทุกสิ่งอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นจะไม่มีวันยอมทำเพื่อเธอ
ฉันออกจะเลี้ยงง่ายไม่ซับซ้อน นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการอีกหรือ คนที่รับเธอได้ทุกอย่าง
พร้อมจะรักเธอหมดหัวใจอย่างไม่มีเงื่อนไข รักเธอให้มากกว่าใครๆในโลกแม้แต่ตัวเธอเอง
เธอยังจะปฏิเสธมันอีกหรือ ? .. .



หาให้ได้แล้วกัน คนที่รักเธอมากกว่าฉัน
















ปล.
รักเพื่อนมาก ขอบคุณที่อยู่กับกูได้ตลอดเวลาที่กูต้องการใครซักคน
ขอบคุณจริงๆ

ตัวชั้นเอง คือข้อพิสูจน์ของคำว่า
คนเราไม่เคยพอใจในอะไรซักอย่าง


ลืมไปว่า ความรักมันเป็นแพ๊คเกจคู่
มันต้องมาคู่กับอะไรซักอย่างเสมอ
ไม่ว่าจะเป็น ความสุข ความเหงา ความไม่สบายใจ ความอิ่มเอิบใจ
เลือก ได้หรอ? คนที่เป็นต่อต่างหากที่เลือกได้
แล้วทำยังไงให้เป็นต่อ นั่นน่ะสิ ถ้าชั้นรู้
ชั้นคงไม่ต้องนั่งหงอยอย่างนี้หรอก





ชีวิตชั้นไม่ได้มีปัญหา ชีวิตคนเราจริงๆทุกคนไม่ได้มีปัญหา
แต่ก็ยังจะสรรหาปัญหาใส่ตัวใส่หัวได้ตลอดเวลา
เคยคิดมั๊ยว่าอยากจะโยนสมองทิ้ง




นั่งเล่นโซลิตารี่รอบที่ล้าน
ไม่คลายความเหงาที่มีอยู่



อยู่ๆ ชีวิตของคนที่เดินคนเดียว ทำอะไรคนเดียว
มา 1 ปี 8 เดือน 1 วัน แล้ววันนึง ด้วยความบังเอิญ
ก็ทำให้ในชีวิตนี้ มีอีกครั้ง
ถ้าให้ขาดเธอตอนนี้ ก็อยู่ไม่ได้แล้ว